reisverslag spanje

Om 7.30 uur staat onze gids Pim Korver Uit Deventer van NIMBY off road tours als eerste op de stoep bij Alle Lamberts in Gorsel. Met de Peugeot Boxer met autoambulance wordt koersgezet naar Empe om Jeroen Vriezekolk op te pikken. Eric nieuwenhuis uit Voorst zou hier ook verzamelen, maar moest een week voor tijd de knoop doorhakken dat door een ernstige knieblessure een trip naar Spanje onmogelijk zou zijn gezien het ruige terrein.
Aangekomen in Brummen wordt de groep gecompleteerd door Peter Woertman en de gebroeders Evert en Roy Juriens.Eindelijk is het dan zover om 8.45 uur vertrekt de groep met 5 KTM 520 machines en een Husky (van Pim) op de aanhanger naar het zonnige Spanje.Het weer is in Nederland ook nog goed totdat we om 10.30 uur de grens van Belgie passeren en zowel in de mist als in de file terechtkomen. Na in de ochtenduren nog wat koffie te hebben genuttigd is Roy van mening dat het "echte vakantiegevoel" toch nog ontbreekt zonder biertje. Het voorbeeld wordt al snel gevolgd wat resulteert in een aantal plaspauzes extra met als hoogtepunt een noodstop rond een uur of drie in hartje Parijs. Om 19.30 uur komen we vervolgens aan in poitiers waar we in een zogenaamd Formule1 hotel (overnachten en ontbijten voor weinig) de nacht doorbrengen na op de 1e dag 900km te hebben afgelegd. Na het avondeten en een kleine wandeling door Poitiers zoeken we om 23.00 uur ons bed op om de volgende dag weer fit in het busje plaats te kunnen nemen voor de laatste 600km.

Om 7.15 uur gaat de wekker in een luidruchtig Frans hotel langs de autobaan waar met name Alle "vreemde snurkgeluiden" blijkt te hebben en waar Evert erachter komt dat Franse lakens slechts 1 meter breed zijn maar daarentegen wel 4 meter lang. Na een luchtig ontbijt wordt om 8.30 uur vertrokken voor de laatste loodjes. Tegen het middaguur wordt bordeaux omzeilt, waar we de autobaan afgaan om richting pau te rijden alwaar de eerste contouren van de pyreneeen al zichtbaar worden. Het loopt al tegen de 25 graden als we om ongeveer 15.00 uur de grens Frankrijk/Spanje passeren op het hoogste punt van de Pyreneeen. In de winter wordt hier volop geskied gezien de vele hotels en barrtejs op de top. "Vanaf de grens nog een uurtje naar het hotel" zegt Pim. Met de diverse plaspauzes meegerekend word het 17.00 uur als we in ons hotel in Arguis arriveren. Arguis is een klein plaatsje 20km ten noorden van Huesca, Huesca is te vergelijken met de grote van een stad als Zutphen. Op het terras van hotel "Hospederia de Arguis" met een heerlijk glaasje"cerveza" hebben we het vakantiegevoel nu helemaal te pakken. Het hotel heeft een adembenemende blik op een groot stuwmeer wat tijdens ons bezoek vrijwel leeg staat. ( wat naar later blijkt veel voordelen heeft) Nadat we onze luxe hotelkamers hebben bezichtigd, en gecodeerd via een spaanse TV zender de F1 van USA hebben bekeken schuiven we om 20.30 uur aan tafel. Onder het genot van"Vino Tinto" laten we onze eerste Spaanse avondmaaltijd welgevallen.Moe van de reis zoeken we om 22.30 uur ons bed op. De gebroeders Jurriens slapen bij elkaar en Peter en Jeroen "adopteren" Alle ( zou bij eric slapen)

Om 8.00 uur zitten we in crosskleding enigszins gespannen aan het ontbijt te wachten op wat komen gaat. Het weer is goed, maar 's ochtends toch wel fris (ongeveer 10 graden) We besluiten om in de ochtenduren ons modderjasje tegen de kou aan te trekken. Na een paar bochten volgt gelijk een steil stuk bezaait met grote keien. Jeroen valt om en ook Alle heeft de twijfelachtige eer om na anderhalve km. binnen 5 minuten al een deel van de remhandel te verspelen. Waar Pim boven rustig op ons stond te wachten kwam het M.O.T.O.R.Team niet geheel zonder kleerscheuren boven. Het was ons duidelijk de modderjasjes tegen de kou konden samen met de grote mond in de rugtas worden gestopt. Dit is wel wat anders dan een off Road ritje in Markelo op een laf maisveldje! Wat later bleek, en wat Pim ook opbiechtte was dat dit stukje van de route het moeilijkste deel van de dag was geweest, maar ons even had willen testen gezien onze "grote verhalen". Na ongeveer 30km een koffiestop bij een klein cafeetje midden in een groot natuurgebied. Het beste is in Spanje de "cafe con leche" te bestellen aangezien het zwart helemaal niet te drinken is. De route van vandaag is zeer afwisselend via grind- en gruispaden door rivierbeddingen uitkomend op een gigantische zandvlakte waar je jezelf in de dakar rally waand. Op 60 km gebruiken we de lunch, op een picknickplaatsje in het bos nuttigen we de meegebrachte broodjes uit het hotel. Met name Evert komt goed op dreef en rijdt op sommige delen van de route al voor gids Pim uit. Jeroen en Roy rijden volgens afspraak wisselend achterop, wat hen echter zeer veel stof doet happen. Ook de carterplaten die Peter zeer professioneel heeft geproduceerd zijn zeker geen overbodige luxe gezien de vele opspringende keien getuige de vele deuken in de plaat.( niet van de loslopende koeien op de route). Na 90 km, het is inmiddels 28 graden, de tankstop van vandaag bij een benzinestation (Evert al op reserve). Na wat foto's te hebben gemaakt bij en door een rivierbedding ( wat uiteraard een nat pak opleverd) hebben we op 120 km de laatste stop van de dag bij een oud vervallen kerkje boven in de bergen. Hier merken we dat we aardig moe beginnen te worden. Niet zozeer door de route, maar door het continue 100% scherp te moeten zijn omdat elke bocht en elke helling nieuw is en waarachter dus een ravijn kan schuilen. Bij aankomst bij het hotel maken we dan ook een paar rondjes rond het stuwmeer om even lekker "vol gas te ontspannen". Tot grote hilariteit komt onze gids (mr. guide) Pim vast te zitten in een moddergat. We besluiten hem toch maar te helpen want "don't fotget the guide". Op de eerste dag hebben we 153 km afgelegd in noordoostelijke richting en hebben daar 4.06 uur over gedaan, puur qua rijtijd. pauze niet meegerekend, kom je dus op 38 km gemiddeld per uur uit. De eerste dag blijken alleen Pim en Peter niet te zijn gevallen. Tegen 16.30 uur wat sleutelen (1 spaak evert) en ketting smeren (+kelen). Na het douchen hebben we boodschappen gedaan in Huesca in een megagrote supermarkt en vervolgens in hartje Huesca om 19.30 uur 's avonds bij 24 graden een heerlijk biertje gedronken. Zoals het echte Spanjaarden betaamd wordt het warm eten steeds later genuttigd (21.30 uur) om vervolgens moe maar voldaan 23.00 uur de hotelkamer op te zoeken.

Om 9.00 uur vertrekken we voor een zuidelijke lus van 120 km. De dagbegint zonnig rond de 23 graden, maar later neemt de bewolking toe met een paar druppels. De route van vandaag is wederom zeer afwisselend.De eerste stopis bij een waterbron waar onze bidons kunnen worden bijgevuld. In de loop van de ochtend zelfs wat ouderwets "kruip door sluip door" in de bergen. OP een gegeven moment passeren we een spoorlijn alvorens we bij een vrij brede rivier uitkomen. Te voet verkennen we de rivier en brengen onze bagage alvast naar de overkant, alvorens we 1 voor 1 de rivier lopend met de motor aan de hand doorwaden (Evert wel rijdend i.v.m. slechte knieen). Verderop de route komt Evert in een deels droge rivierbedding vast te staan in de modder. Evert, denkende de laatste van de groep te zijn, probeerd zich te redden door enorm veel gas te geven om los te komen, niet wetende dat Peter slechts een halve meter achter hem ook vast stond! Nadat we Peter in de rivierbediing hebben ontdaan van een laag modder "allover", omdat de kleding nog een hele week mee moet, vervolgen we onze weg om op een hoge bergtop onze lunch te gebruiken. Het uitzicht was hier adembenemend. In dit gebied zijn grote groepen gierenkolonies gehuisvest, wat ook duidelijk waarneembaar is. Al slingerend via schitterende bergpaadjes dalen we af om later in de middag bij een kasteel een koffiestop te houden om toch een beetje cultuur op te snuiven. Na afloop van de route nog even "strandracen" rondom het stuwmeer bij het hotel, om vervolgens na 120km (3.32 uur rijtijd/gem. 34 km p/uur) tot de conclusie te komen dat er vandaag niemand is gevallen. Dit heugelijke feit moet natuurlijk gevierd worden met het nodige bier uit de supermarkt (0.87 eurocent per liter). De meeste wisselen hier hun eerste (en enige) filter van de week. (Behalve Evert, want die rijd toch voorop, en heeft derhalve geen last van stof). Na het douchen en omkleden besluiten we om vanavond in Huesca in de stad te eten i.p.v in het hotel. Dit hebben we geweten, de menukaarten zijn volledig in het spaans en de bediening spreekt uitsluitend spaans. D.m.v handgebaren en tekeningen komen we tot een bestelling, dit tot grote hilariteit van zowel onze kant als van de bedienende zijde (Alle weet in ieder geval zeker dat een varkenshaas niet van een varken afkomstig is).

Om 8.15 uur zitten we enigszins sober aan het ontbijt, vandaag zouden we de langste route gaan doen van 190km met de hoogste bergtoppen en dus prachtige vergezichten. De hele nacht heeft het echter geregend en alles zit dan ook potdicht zodat van een mooi uitzicht geen sprake kan zijn. Onze gids Pim zit echter niet bij de pakken neer en besluit om de routes een dag te wisselen. Via de oude weg rijden we richting Huesca, de oude wegen blijven in Spanje gewoon bestaan naast de nieuwe wegen. Door tunneltjes en via slingerpaadjes komen we aan bij een klein gehucht met de naam Loarre. Na een korte koffiestop vervolgen we onze weg in de motregen over grotedeels vlakke zandpaden. Dit deel van de route lijkt nog het meest op nederland. Aangekomen bij een maisveldje word onze gids dan ook aan vijf kanten tegelijk voorbij gereden omdat het oeroude nederlandse off road gevoel boven kwam borrelen. Weer aangekomen in de bergen verremd Pim zich met in zijn kielzog Evert, die maar ternauwernood een botsing kan verkomen, maar zelf wel een aardige schuiver maakt. Ook Alle " breekt" vandaag diverse records. Maakt hij eerst nog naam en faam door op een heuvelklim absoluut als eerste boven te komen, een uur later is hij ook als eerste beneden. Een flauwe bocht word over het hoofd gezien wat resulteerd in een val in een ravijn. De motor blijft nog in de struik hangen, maar Alle lag ongeveer 5 meter lager. In eerste instantie zag het er vrij ernstig uit ,maar achteraf viel het gelukkig allemaal mee. Nadat Alle van de eerste schrik was bekomen en we zijn KTM van diverse tie-rips hadden voorzien besloten we om eerst maar eens een bordje spaghetti te gaan eten in een restaurant in een klein dorp. Na de lunch raken we een aantal keren de weg kwijt wat onze benzine voorraad dusdanig doet slinken, dat we dik op reserve na 125km (3.36 uur/gem. 35km p/uur) het hotel bereiken. Vandaag dus geen slotcross om ons de tijd te geven om de motor van Alle enigszins in orginele Oostenrijkse staat te restaureren.

In de ochtend is het lichtbewolkt en we zijn klaar om er flink tegenaan te gaan op de langste route van de week van 193km.(4.53 uur rijtijd/gem. 38km. p/uur). Via de inmiddels redelijk vertrouwde zand-grindpaden en rivierbeddingen rijden we in noordelijke richting naar de vrij grote plaats Sabinanigo. Bij een benzinepomp gooien we de tank weer vol alvorens we in een cafe een broodje eten en ons de ogen uitkijken hoe een groep oude Spanjaarden zeer gepassioneerd een kaartje leggen. Na het eten even terug naar de pomp om voor Evert een busje olie te halen i.v.m. een lekkende kering. De standaard van Roy geeft spontaan de geest en iedereen vraagt zich af of de achterbanden het zullen halen aangezien ze nagenoeg kaal zijn. Via een zeer slechte hangbrug gaan we op pad om dan eindelijk de hoogste bergtoppen van deze week te bereiken. Het uitzicht is werkelijk fantastisch en in alle stilte vergeet je even alle gevoel van tijd. Nadat we de reserve benzine hebben toegevoegd, anderhalve liter in een colafles in de rugzak, aanvaarden we al slingerend over de paadjes de terugreis richting hotel. In de omgeving van het hotel besluiten we het piepkleine plaatsje Aguis te verkennen, hier waren we snel mee klaar, we hebben werkelijk geen sterveling gezien. Peter en Roy besluiten om zelf een stukje route aan het geheel toe te voegen door via de rivier af te dalen om vervolgens bij het stuwmeer te eindigen. Onze honger is echter nog niet gestild, en aan de dagelijkse trip rond het stuwmeer wordt een nieuwe dimensie toegevoegd; een wedstrijdje verspringen. Met een aanloop van ongeveer 300 meter kom je op een bultje van 1 meter hoog al snel tot ruim 15 meter. Alle won de wedstrijd met een afstand van bijna 20 meter. Waarna met name Roy en Jeroen zoeits hadden van "we moeten nog een dag".

De laatste off road dag. Vandaag een extra stukje route wat Pim nog aan het ontdekken is. Aangezien er normaal een rustdag op het programma staat (waar wij echter geen behoefte aan hebben) zijn sommige delen van de route ook voor Pim nog even wennen. Het eerste deel van de route voert ons werkelijk door een fantastisch stukje natuurgebied met rotsen van het type uitstraling "grand canyon" en enorme stuwdammen. Gedurende de hele week hebben we onszelf bewust gedwongen om regelmatig foto's te maken om alles zo goed mogelijk vast te leggen voor thuis. Na ongeveer 50km komen we bovenop een berg ineens een vliegtuigwrak tegen, wat in deze landen gewoon blijft liggen. Evert (met vliegangst) laat zichzelf nog even stoer vastleggen op de gevoelige plaat op de stoel van de piloot. Na een koffiestop vlakbij Huesca gebruiken we in ons hotel na ongeveer 70km de lunch alvorens we aan het laatste stuk beginnen. Alle bleef achter in het hotel aangezien hij toch enigszins last had van de spieren gezien zijn val op woensdag. De rest van de ploeg volgde het spoor van Peter. Deze vatte het volgende plan op "zover mogelijk de rivierbedding omhoog tot we niet meer vooruit kunnen". Dit leverde een aantal leuke spannende off road kilometers op die ook Pim weer aan zijn totaal kan toevoegen. Het off road gedeelte van deze vakantie kon niet anders worden afgesloten als met een slotcross rondom het stuwmeer. We besluiten het om ongeveer 16.00 uur voor gezien te houden na 93km (2.50 uur/31km p/uur). Heerlijk in het zonnetje (25 graden) proosten we op het feit dat we deze week zonder echte kleerscheuren zijn doorgekomen. En naar mate het alcoholpercentage stijgt wordt zelfs alweer gesproken over het volgend jaar! 's avonds hebben we nog even wat inkopen gedaan voor de terugweg en nog wat souveniers gehaald voor de kindertjes thuis. Na het laatste avondmaal in het hotel wordt rond 23.00 uur het bedje opgezocht om morgen fit de terugreis te kunnen aanvaarden.